بنام خدادر باب گویش مروستیزبان ابزاری برای ارتباط انسان بشکل شفاهی و نوشتاری است و گویش یک شکل خاص از زبان است. از بین گویش های متداول در یک دولت - ملت گویشی که شاخص تر، کامل تر و برتر است بعنوان زبان رسمی و ملی برگزیده میشود که ضمن حفط و رواج گویش های قومی و محلی ، زبان مشترک و وحدت آفرین اقوام مختلف یک سرزمین بشمار می آید . گویش و زبان غنی آنست که برای بیان همه مفاهیم گفتاری یک واژه منحصر بخود داشته باشدگویش مروستی از این جهت غنی است که برای بیان همه مفاهیم یک واژه منحصر بخود دارد از طرف دیگر وجود فراوانی واژه های گویش لری در گویش مروستی موید اصالت و تاریخی این گویش است. زیرا در میان گویش های گوناگون که در پهنه ایران پراکنده اند گویش لری از جایگاه ویژه ای بر خوردار است که ریشه در زبان اوستایی و پهلوی دارد. گویش مروستی قویا اصالت تاریخی خود را حفظ کرده و تاثیر پذیر از گویش های استانهای همجوارهمچون یزد و فارس و کرمان نبوده ، وجود واژه های مشترک گویش های یزدی و فارسی و کرمانی و خراسانی در گویش مروستی نشان از زبان مشترک اولیه یعنی پهلوی است.در ادوار گذشته سواد و زبان نوشتاری منحصر به مکاتبات و ثبت و ضبط اسناد اداری ومتون مضامین دینی بوده که الزاما بکارگیری و رعایت قواید دستوری زبان مراعات می شده و داشتن سواد در انحصار افراد و طبقات خاص از جامعه بوده. با فراگیر شدن سواد بین همه اقشار جامعه و رواج بیشترزبان رسمی فارسی ، به مرور زمان از تعداد گویشوران کاسته و آن را در معرض انقراض و نا بودی قرار داده . تا کنون بیش از یکهزار واژه از گویش مروستی گرد آوری و در کانال تلگرام و وبلاگ مروست نامه منتشر شده است. لازم بود با جمع آوری این واژه ها ، این گویش در حافظه تاریخ برای آگاهی آیندگان ب

بَلّو (Balloo) نام اولیه قنات رحمت آباد مروست ( همچنین نام روستایی از توابع مَمَسَنی). احتمال می رود منسوب به طایفه بهارلو دراستان همدان باشد که در زمان شاه عباس صفوی به فارس و خراسان و کرمان کوچ داده شده اند ویا بر گرفته از نام بُهلولی از طوایف قشقایی همینطور برگرفته ازنام بُهلول معروف باشد (بُهلول: مرد خنده رو و نیکو روی و دانا، بزرگ طایفه)، شاید هم برگرفته از کلمه بَّر بمعنی خشک و افزوده شدن پسوند لو (پُر، زیاد) به معنی بسیار خشک یا بَحرلو بمعنی پُرآب باشد. بَلّوح هم می تواند باشد به معنی کم آب و نمکی